Mijmeringen van een YOGI

kikker

Het is weer zo’n morgen. Je zou het een zondagmorgen-gevoel kunnen noemen maar ik geloof dat ik die niet echt meer ken. Tenminste…

Het onderscheid tussen de dagen begint te verdwijnen. Zoals deze zondagmorgen kan net zo goed ook een woensdag zijn. Ik zit hier inmiddels een stukje rustiger in mijn hoekje op de bank. De situatie is niet veel anders dan een half jaar geleden maar blijkbaar heb ik mijn rust gevonden. Zo is het vaak, de situatie verandert niet maar jij wel. Dit betekent dat jij zelf in staat bent om je leven vorm te geven. Het zou maar zo kunnen dat ik daarom iedere ochtend als een zondag kan ervaren.

Deze plek, die eigenlijk veel te groot is voor mij en mijn dochter, is een oase van rust. De ondanks de gebreken en de staat van het huis, ben ik me steeds meer bewust van de mooie dingen die het me brengt. Het is hier stil, licht en open. De zon schijnt naar binnen door de grote ramen en vormt een prachtig schouwspel op de witte muren. De schaduw van de poes op de schoorsteenmantel lijkt op een roofdier en de regenboogjes vanuit het kristal voor het raam dansen om mij heen. Maar dit is dus niet alleen weggelegd voor de zondagmorgen. Zou al dit moois ook jou nog opvallen als het er iedere dag was? Jij weet ook vast wel dat dingen niet meer bijzonder kunnen zijn als ze gewoon worden. We genieten het meest als we ergens naar hebben uitgekeken en er behoefte aan is. Geen dag zonder nacht.

Geluksmomenten kun je, met veel rust en geduld, langzaam omvormen tot een staat van zijn. We stuiteren niet meer op en neer rondom de middenlijn maar vinden balans. Een constant gevoel van vrede met dat wat is. Het is iets waar je voor kunt kiezen, of niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>